• Home
  • Weldadige alleenheid

Weldadige alleenheid

Na een drukke werkdag met mooie en zinvolle ontmoetingen, wil ik het liefst ‘s avonds thuis zijn met mijn gezin. Naast deze behoefte aan intense verbondenheid met mijn geliefden heb ik tegelijkertijd een sterke behoefte aan alleenheid. Het actief zorgdragen voor mijn alleenheid is voor mij van grote betekenis en waarde. Het is bij uitstek een mooie gelegenheid om mijn geest tot rust te brengen. Hiermee schep ik ruimte voor datgene wat zich wil aandienen of mij wil komen ‘toevallen’. Bijvoorbeeld in de vorm van een zinnig idee, een verhelderend inzicht of een persoonlijke bewustwording. Soms dient er zich niets aan en geniet ik alleen van de stilte.

Enkele persoonlijke voorbeelden van het creëren van alleenheid zijn: een avond in bad, een dag alleen naar de sauna, een wandeling langs de Waal of een reflectieweekend in een trekkershut. En het is vaak zo dat de mooiste dingen in het leven gratis zijn. Maar als je daadwerkelijk de kwaliteit van je leven wilt vergroten, dien je dit structureel voor jezelf te organiseren. Iets wat wel enige moeite en discipline vereist. Ook het uitleggen aan naasten is vaak noodzakelijk om ze te laten begrijpen waarom ik hier een beter mens van wordt. Paradoxaal genoeg investeren veel mensen wel in het onderhoud van hun ‘kostbare’ bezittingen, maar investeren ze weinig tijd, energie en aandacht in het cultiveren van de kwaliteit van hun eigen leven.

Bronnen aanboren

Aangekomen bij de Trekkershut op de Veluwe drentel ik wat rondom mijn huisje, maak  groene thee voor mezelf, mediteer wat, zet krabbels in mijn notitieboekje, staar  naar buiten en lig op mijn yogamat. Ik reflecteer, ik land in mijn lichaam en doorvoel wat zich aandient. Ik ben alleen – het soort alleen dat niet eenzaam en verdrietig is, maar verrukkelijk, heilzaam en voedend. De Engelsen noemen het solitude en er is mijns inziens eigenlijk geen goed Nederlands woord voor.

Mensen in mijn nabijheid die voor het eerst mijn voornemen voor solo quest hoorden keken me soms met opgetrokken wenkbrauwen aan, of het wel goed met me ging. Nog steeds vragen sommigen zich af hoe ik in hemelsnaam de tijd doorbreng in mijn alleenheid. Of ik soms anders een borrel wil komen halen? Het is lief, en soms duik ik inderdaad weltevreden in mijn vriendenkrijg als een varken in een modderpoel, maar het zegt ook iets over onze collectieve angst voor eenzaamheid. We hebben allemaal een aangeboren angst voor verlating. Het is de menselijke biologische imprint van ons veilig voelen in verbondenheid met elkaar. Maar als we het alleen-zijn gelijkstellen met de angst voor afwijzing en uitsluiting, dan missen we de weldadige, vruchtbare effecten van zelfgekozen afzondering. Bepaalde bronnen kun je (mijns inziens) alleen aanboren als je op jezelf bent. Je regelmatig afzonderen maakt je geest kalmer en scherper. Je kijk op de wereld wordt onafhankelijker ten opzichte van de heersende opvattingen, je staat er losser van. In de stilte laat je innerlijke stem zich horen en als je er maar genoeg naar luistert zal deze ook gaan opklinken terwijl je in verbondenheid bent met anderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *